We krijgen er allemaal mee te maken en we herkennen het allemaal op onze eigen manier.

Je kind(eren) voor de eerste keer naar school brengen, het loslaten van hun fiets als ze zonder zijwieltjes de straat op gaan, het eerste logeer partijtje, voor de eerste keer alleen op stap of zelfstandig op vakantie gaan.

Ook moeten we wel eens loslaten bij relaties die eindigen of relaties die een andere vorm aannemen, onze kinderen die we bijvoorbeeld maar een deel van de tijd zien (omdat ze ook bij de andere ouder verblijven) of ze worden steeds zelfstandiger en trekken er op uit en uiteindelijk moeten we voorgoed afscheid nemen van onze dierbaren.

We moeten loslaten.

Vandaag zet ik onze bijna 17 jarige dochter op het vliegveld af.

Ze vertrekt vandaag voor het eerst 5 dagen naar Polen, zonder ons.

Ik merk dat ik een enorme knoop in mijn maag voel.

Ik gun haar deze stedentrip enorm, maar ik besef ook dat ik haar los moet laten. Ze heeft mij minder hard nodig en ergens raakt mij dit enorm. Ik ben trots op de jongedame die zij is geworden, maar het doet van binnen pijn dat ze mijn kleine meisje niet meer is en ik langzaam “afscheid” moet nemen.

Het is allemaal heel dubbel en lastig en we weten, uiteindelijk ontkomen we er allemaal niet aan.

Hoe sterk we ons er ook tegen verzetten, er komt een moment dat we eraan moeten geloven.

Het is alleen aan ons zelf hoe we hiermee omgaan.

Het tegenovergestelde van loslaten is vasthouden.

Daar zit vaak de kern.

Want wat houd je precies vast?

Je houd vast wie je lief en dierbaar is, waar je je betrokken bij voelt.

Ik houd vast aan dat moeder-dochter gevoel, het voor mijn kind willen zorgen, wil er samen op uittrekken, maak me zorgen of alles wel goed gaat, wat als haar iets overkomt en ik er dan niet voor haar kan zijn?

Ik moet ervoor waken dat deze gedachten niet de overhand nemen.

Ik kan het ook anders bekijken,

Wat knap dat ze dit op deze leeftijd doet, wat is ze toch zelfstandig en wijs… deze dame komt er wel… en onze momenten samen ook.

De overtreffende trap van vasthouden is vastklampen.

Je kunt je vastklampen omdat je iets beslist niet kwijt wil raken, omdat je controle wil houden of omdat je gedreven wordt door angst om datgene te verliezen wat je zo dierbaar is.

De mensen om mij heen, hebben ook een mening.

Ik kan haar ook niet laten gaan of denken dat ze nog te jong is, is het in deze tijd wel een goed idee?

maar, wat ontneem ik haar daarmee en welke les leert ze dan?

Je kunt ook denken aan alles wat het jou/de ander gaat brengen. Waar ben je trots op en wat wil je koesteren?

Weet dat je ergens moet loslaten en laat dan vooral los:

Waar je geen controle op hebt, maak je minder druk over wat anderen van je denken,

Laat perfectie en overbodige verlangens los en de verwachtingen richting anderen.

Het is wellicht makkelijker gezegd dan gedaan… maar, het helpt wel.

Alleen dan kan ik tot mijzelf komen en kan ik koesteren wat ik vooral wel heb of heb gehad.

Ik rij thuis de oprit op en krijg al een appje: “hoi mam, ben je al thuis? Ik stap zo het vliegtuig in.. Je hoort snel van mij. Dikke X”

Een traan biggelt over mijn wang, maar het hoort bij het leven en wat ben ik trots op deze jongedame!

Loslaten blijft moeilijk voor ons allemaal. Ieder op zijn eigen manier. Gelukkig gaat het meestal stap voor stap en anders worstelen we ons er wel doorheen.