In 2022 zijn we 5 dagen naar Napels geweest. Lekker relaxen met mijn gezin. Ik was er echt aan toe voor mijn gevoel. Iets wat ik niet snel hardop zal zeggen. Ik heb een hekel aan deze woorden, omdat ik vind dat eenieder dit verdient en wat maakt dat ik er recht op zou hebben of eraan toe zou mogen zijn. Hebben we dat niet allemaal? En toch hebben we ons zelf deze stedentrip gegund en ben ik hier dankbaar voor.

Ik ben al mijn hele leven verliefd op Italië. Dit zal altijd zo blijven, daar ben ik van overtuigd. Daarbij tikte ik ook nog eens mijn 41e levensjaar aan. Een extra goede reden om het leven te vieren. De keuze voor een stedentrip was dan ook snel gemaakt. We gaan naar Napels.

Napels is voor mij niet de mooiste stad, die ik ooit gezien heb. Het is een oude, voornamelijk vieze stad, beklad met veel graffiti en in vele hoeken ligt afval en in veel portiekjes of onder afdakjes zijn daklozen te vinden die daar hun “eigen plekje” hebben gecreëerd. Een plekje op een matrasje omgeven door bloemen en foto’s en dat vaak naast hun geliefde huisdier. Maar als je verder dan dit alles kijkt zie je iets wonderbaarlijks.

Een stad met vooral veel geschiedenis, zijn vele charmes, sprankeling, een gevoel van 24×7 leven, vrijheid en vooral veel gezelligheid. Maar, er is ook aangedaan leed te zien als je bijvoorbeeld door pompei of het Herculaneum loopt. Wat hebben die arme mensen in het jaar 79 ad toch moeten doorstaan.

Ook de “dader” hiervan, de Vesuvius, vertelt dampend zijn eigen verhaal. Je kijkt ernaar en je weet dat het wachten is op het volgende moment dat hij weer toeslaat en al dit moois weer vernietigd wordt. Waarom blijf je hier dan in vredesnaam wonen? Waarom zou je kiezen voor deze plek?

Dit zijn dan vragen die mij bezighouden en ik niet los kan laten. Maar, ik uiteindelijk begrijp ik het. Omdat je niet beter weet, je bent hier opgegroeid, je hebt hier alle dierbaren om je heen en bent gelukkig op deze plek. Waarom zou je dan weggaan?

Loslaten uit angst, voor iets waarvan je nooit zult weten wanneer het lot toeslaat, niet wetende wanneer je precies angst zult hebben? Als ik de angst zou laten regeren, zou ik dus ook nooit meer vliegen en nooit meer in een auto in Napels durven instappen. Als je ooit in Napels bent geweest, weet je waar ik het over heb. Het verkeer in Napels is complete chaos, iets om kortsluiting van te krijgen. Regels zijn er gewoon niet. Je vraagt je ieder moment weer opnieuw af, hoe je een rit in dit verkeer overleeft kunt hebben?

En als ik voor mijn gevoel mijn knagende vragen heb opgelost, komen we ineens hele bijzondere mensen tegen. Vandaag hebben we een taxi chauffeur (Pépé) die dat perfect doet. Onze mede-passagiers blijken ook uit Nederland te komen en we raken meteen met elkaar in gesprek, waardoor we allen tegen elkaar zeggen: “Toeval bestaat niet! Wat bijzonder dat wij bij elkaar in deze taxibus zitten.”

Pépé is een man die ons met zoveel passie door Napels chaffeurt, maar ons in het Italiaans ook nog eens prachtige verhalen vertelt, ons de mooiste dorpjes van Napels laat zien en ook nog eens mooi kon zingen. Ik complimenteer hem en hij citeerde ons een wijze les:

“Het decor om ons heen wordt gemaakt, maar wij vertellen het verhaal zoals wij hier zelf invulling aan willen geven. Wij zijn de artiesten die (zoals vandaag samen met elkaar) het verhaal maken en dus ook het script (ofwel verhaal) schrijven.

Zolang je, je hier bewust van bent, zal je leven er meestal gekleurd uitzien en worden zelfs de moeilijkste uitdagingen het proberen waard!”

Ik ben me hier zeker weten vaker van bewust. Maar, soms vergeet ik dat het niet altijd zo vanzelfsprekend is. Het ontroerde me, dat op deze mooie laatste dag van deze prachtige trip, wildvreemde mensen me hier aan lieten herinneren. Ik geloof hierin… dit is mijn mantra.

Wat je geeft, krijg je terug en dat was vandaag zeker weten het geval.

We nemen afscheid van elkaar (ik ontvsng een super lief cadeautje als aandenken) we bedanken elkaar en zweren ons allen dat we deze dag, dit moment nooit zullen vergeten. We zullen het in onze harten koesteren en we zullen vooral kijken naar alle rijkdommen die we hebben.

De toekomst zal ons leren dat we elkaar ooit weer terugzien, maar dan weer in een ander verhaal. Dit was ons verhaal en ons script van vandaag.

Wat is het script van jouw verhaal? Ben jij blij met het verloop van de verhaallijnen of kun je wel wat hulp gebruiken om jouw levelstuk een beetje te redigeren?